قراردادهای گزینه ها چیست؟

قرارداد گزینه ها توافق نامه ای است که به یک معامله گر حق خرید یا فروش دارایی را با قیمت از پیش تعیین شده ، قبل یا در تاریخ معینی می دهد. اگرچه ممکن است شبیه به قراردادهای آتی باشد ، اما معامله گران که قراردادهای گزینه را خریداری می کنند موظف نیستند موقعیت های خود را تسویه کنند.

قراردادهای گزینه ها مشتقات هستند که می توانند براساس طیف گسترده ای از دارایی های اساسی از جمله سهام و ارزهای رمزنگاری شوند. این قراردادها همچنین ممکن است از شاخص های مالی حاصل شود. به طور معمول ، از قراردادهای گزینه ها برای محافظت از خطرات در موقعیت های موجود و برای تجارت سوداگرانه استفاده می شود.

قراردادهای گزینه ها چگونه کار می کنند؟

دو نوع گزینه اصلی وجود دارد که به عنوان برنامه ها و تماس ها شناخته می شود. گزینه های تماس به صاحبان قرارداد حق خرید دارایی زیرین را می دهد ، در حالی که گزینه ها حق فروش را به خود اختصاص می دهند. به همین ترتیب ، معامله گران معمولاً وقتی انتظار دارند قیمت دارایی زیرین افزایش یابد ، تماس می گیرند و وقتی انتظار دارند قیمت کاهش یابد ، قرار می دهد. آنها همچنین ممکن است از تماس ها استفاده کنند و امیدوار باشند که قیمت ها پایدار بمانند - یا حتی ترکیبی از این دو نوع - برای شرط بندی یا در برابر نوسانات بازار شرط بندی کنند.

یک قرارداد گزینه ها حداقل از چهار مؤلفه تشکیل شده است: اندازه ، تاریخ انقضا ، قیمت اعتصاب و حق بیمه. اول ، اندازه سفارش به تعداد قراردادهای معامله شده اشاره دارد. دوم ، تاریخ انقضا تاریخی است که پس از آن یک معامله گر دیگر نمی تواند گزینه را اعمال کند. سوم ، قیمت اعتصاب قیمتی است که در آن دارایی خریداری یا فروخته می شود (در صورتی که خریدار قرارداد تصمیم به استفاده از گزینه استفاده کند). سرانجام ، حق بیمه قیمت معاملات قرارداد گزینه ها است. این نشان می دهد مبلغی که یک سرمایه گذار برای به دست آوردن قدرت انتخاب باید بپردازد. بنابراین خریداران با توجه به ارزش حق بیمه ، که دائماً در حال تغییر است ، قراردادهایی را از نویسندگان (فروشندگان) به دست می آورند.

اصولاً اگر قیمت اعتصاب پایین تر از قیمت بازار باشد ، معامله گر می تواند دارایی زیرین را با تخفیف خریداری کند و پس از درج حق بیمه در معادله ، آنها ممکن است تصمیم بگیرند که قرارداد را برای سودآوری انجام دهند. اما اگر قیمت اعتصاب بالاتر از قیمت بازار باشد ، دارنده دلیلی برای استفاده از این گزینه ندارد و قرارداد بی فایده تلقی می شود. هنگامی که قرارداد اعمال نمی شود ، خریدار فقط هنگام ورود به موقعیت ، حق بیمه پرداخت شده را از دست می دهد.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که اگرچه خریداران قادر به انتخاب بین ورزش یا تماس های خود و قرار دادن آنها هستند ، نویسندگان (فروشندگان) به تصمیم خریداران وابسته هستند. بنابراین اگر یک خریدار گزینه تماس تصمیم به انجام قرارداد خود داشته باشد ، فروشنده موظف است دارایی اساسی را بفروشد. به همین ترتیب ، اگر یک معامله گر گزینه ای را خریداری کند و تصمیم به استفاده از آن بگیرد ، فروشنده موظف است دارایی اساسی را از دارنده قرارداد خریداری کند. این بدان معنی است که نویسندگان در معرض خطرات بالاتر نسبت به خریداران قرار دارند. در حالی که خریداران ضررهای خود را محدود به حق بیمه پرداخت شده برای قرارداد دارند ، نویسندگان بسته به قیمت بازار دارایی می توانند خیلی بیشتر از دست بدهند.

برخی از قراردادها به معامله گران این حق را می دهند که هر زمان قبل از تاریخ انقضا گزینه خود را اعمال کنند. این موارد معمولاً به عنوان قراردادهای گزینه آمریکایی گفته می شود. در مقابل ، قراردادهای گزینه های اروپایی فقط در تاریخ انقضا قابل استفاده است. با این وجود شایان ذکر است که این فرقه ها هیچ ارتباطی با موقعیت جغرافیایی آنها ندارند.

گزینه های حق بیمه

مقدار حق بیمه تحت تأثیر عوامل مختلف قرار دارد. برای ساده سازی ، ممکن است فرض کنیم که حق بیمه یک گزینه به حداقل چهار عنصر بستگی دارد: قیمت دارایی زیرین ، قیمت اعتصاب ، زمان باقی مانده تا تاریخ انقضا و نوسانات بازار مربوطه (یا شاخص). این چهار مؤلفه اثرات متفاوتی را در حق بیمه تماس ها نشان می دهند و گزینه ها را قرار می دهند ، همانطور که در جدول زیر نشان داده شده است.