نظریه پولی مدرن نیست

آنچه در مورد نظریه پولی مدرن معتبر است ، مدرن نیست ، و آنچه در مورد آن متفاوت است و همیشه بوده است.

نظریه پولی مدرن یک تئوری Heterodox است که استدلال می کند که این کسری یک شیببول است. با پول فیات ، نباید از هزینه های کسری ترس وجود داشته باشد. اگر اقتصاد کم تحرک است ، فقط دولت هزینه بیشتری را هزینه کنید. پس از بحران مالی سال 2008 ، پل کروگمن از اینكه جهان توسط بیگانگان فضا مورد حمله قرار نمی گیرد ، ناراحت شد زیرا چنین تهدیدی باعث می شود هزینه های عظیم ، عظیم و پر زرق و برق باعث شود و این هزینه ها همه مشکلات اقتصادی ما را برطرف كند.

سال گذشته ، با کمبودهای مرتبط با همه گیر و تعطیل شدن دولت ، جو بایدن شگفت انگیز گفت: "هیچ کس نشان نمی دهد که تورم غیرقابل کنترل در راه ، هیچ اقتصاددان جدی وجود ندارد."امسال تورم در حال افزایش است.

نظریه پولی مدرن تصور می کند که پول هیچ ارزش ذاتی ندارد ، اما در اصل یک ارز بی هدف یا فیات است. بر این اساس ، هزینه های دولت محدود به درآمد مالیاتی یا حتی توانایی دولت برای وام گرفتن نیست. دولت فقط مجبور است هر مبلغی را که برای هزینه ها لازم است چاپ کند. کسانی که اصرار دارند که توازن بودجه را متعادل کنند ، نسبت به چیزی که دیگر مرتبط نیست وسواس می کنند. آنها "مدرن" نیستند. یا ، همانطور که جو شگفت انگیز گفت ، آنها "جدی" نیستند.

اگر کسری مهم نیست ، هدف مالیات چیست؟

گذشته از توزیع مجدد ثروت ، MMTER می گوید هدف مالیات کنترل تورم است. اگر تورم از بین می رفت - قطعاً به این دلیل نیست که دولت هزینه های کسری و چاپ پول جدید را دارد!- سپس دولت می تواند با از بین بردن مقداری از پول در اقتصاد با افزایش مالیات ، این مشکل کوچک را برطرف کند.

صبر کنید ، ممکن است شما بگویید ، آیا این استفاده از مالیات برای مبارزه با تورم به طور مؤثر ما را به اقتصاد اصلی باز می گرداند؟

نه ، شما این نکته را از دست نمی دهید. نظریه پولی مدرن یک رویکرد متفاوت است. نظریه پولی مدرن به جای محدود کردن هزینه ها به دلیل نگرانی در مورد کسری و تورم ، می گوید که آزادانه هزینه کنید. اگر تورم حاصل می شود ، فقط مالیات را افزایش دهید.

آنچه در مورد ارتباط پول و مالیات فیات معتبر است توسط آدام اسمیت مورد بحث قرار گرفت و توسط پارلمان انگلیس در اعمال ارزی 1751 و 1764 گنجانیده شد.

قانون ارزی 1751 مربوط به مستعمرات نیوانگلند (فقط) بود. این امر به طور معمول مسئله (تحمل غیر سود) "قبض های اعتباری" (یعنی ارز فیات) را به "خدمات فعلی" دولت محدود می کند. این صورتحساب در حالی که هیچ ارزش ذاتی ندارد ، به عنوان پول (حتی اگر از وضعیت مناقصه قانونی برخوردار نباشید) پخش می شود زیرا می توان از آنها برای تخلیه مالیات هایی که در مدت زمان نزدیک به آنها پرداخت می شود ، استفاده کرد. قانون ارز 1764 اساساً همین شرایط را به سایر مستعمرات آمریکای شمالی بریتانیا گسترش داد.

آدام اسمیت ، در ثروت ملل ، تجربه ارز فیات تحت مالیات در آمریکای شمالی انگلیس را مورد بررسی قرار داد و گفت اگر مقدار پول کاغذی زیر مبلغ قابل پرداخت در مالیات نگه داشته می شود ، و اگر در غیر این صورت به عنوان یک رسانه مناسب باشدمبادله ، آن پول کاغذ به ارزش چهره خود گردش می کند. با این حال ، وی گفت که مقدار پول کاغذ "در تمام مستعمرات بسیار بالاتر از آنچه می تواند به این روش کار کند" بود. بیانیه دوم چیزی بود که از آن استفاده می کرد. مستعمرات از قدرت صدور پول کاغذی به وسایل مختلف سوءاستفاده کردند. همه آنها "خیلی" از این قدرت سوءاستفاده نکردند.

دو قسمت دیگر شامل ارز فیات با حمایت مالیاتی از تگزاس در اواسط قرن 19 میلادی است. هنگامی که تگزاس در سال 1836 استقلال خود را از مکزیک به دست آورد ، مالیات قابل توجهی نداشت. سام هیوستون ، رئیس جمهور اول جمهوری تگزاس ، تقاضا برای یک رسانه ملی مبادله را 800000 دلار تخمین زد و فکر کرد که این تقاضا می تواند تا حدی با یک مسئله محدود از ارز تحت حمایت مالیاتی ، در رابطه با تصویب تعرفه ، رضایت داشته باشد. و محدود کردن هزینه ها به سرعت می توانید بودجه را به تعادل برسانید.

جانشین وی ، میراباو لامار ، قبل از چنین چیزی ، چیزی بود. لامار جاه طلبی های بزرگی برای تگزاس داشت ، به همراه برنامه های لازم برای هزینه. و ، پول از کجا بود؟از طریق صدور میلیون ها دلار یادداشت های خزانه داری تگزاس که به عنوان "پشتی قرمز" مشخص می شوند. نیازی به گفتن نیست (برای اقتصاددانان اصلی) ، پشتی های قرمز به سکه های یک دلار آمریکا در هر دلار تگزاس افتادند.

در طول جنگ داخلی ، تگزاس ، اکنون به عنوان یکی از کشورهای کنفدراسیون ، ضمانت های خزانه داری را صادر کرد که به عنوان پول درج می شد. پس از فروپاشی دلار کنفدراسیون ، تگزاس مالیات را افزایش داد و اقدامات دیگری را برای حمایت از ضمانت های آن انجام داد. ضمانت نامه ها سپس تا زمان ادامه مسائل و پیشرفت یانکی ها در ضمانت های تگزاس انجام دادند ، زیرا این کارها قبلاً در دلار کنفدراسیون انجام شده بود.

بعداً در قرن نوزدهم ، آزمایش دیگری از پس انداز مالیات وجود داشت. این آزمون شامل پول نقره ای ، چه به صورت سکه و چه به صورت گواهی نقره (کاغذ) بود. از آنجا که ارزش نقره نسبت به طلا در اواخر قرن نوزدهم کاهش یافته است ، ایالات متحده خود را در یک حیرت انگیز پیدا کرد. یا به صادر کردن پول نقره ادامه دهید و از طلا و بر روی یک استاندارد نقره ای کم ارزش مجبور شوید ، یا مسئله ارز نقره را محدود کنید.

این موضوع در سال 1893 به سر آمد ، هنگامی که رئیس جمهور گروور کلیولند ، آخرین دموکرات های سخت پول ، یک جلسه خارق العاده کنگره را برای لغو قانون الزام به مسئله مقدار معینی از ارز نقره ای فراخواند و بدین ترتیب متعهد ایالات متحده است. به طلا

بارها و بارها در تاریخ این کشور ، توانایی مالیات برای حمایت از یک ارز بدون پشتوانه یا ناکافی مورد آزمایش قرار گرفته است. هر بار که جواب روشن بوده است: پذیرش ارز برای پرداخت مالیات می تواند از ارزش چنین ارز پشتیبانی کند. اما ، این توانایی محدود است. اگر مسئله یک ارز غیرمستقیم یا به اندازه کافی تحت حمایت بیش از مبلغ مورد نیاز برای پرداخت مالیات باشد و حتی از مبلغ تقاضا به عنوان یک واسطه مبادله فراتر رود ، ارزش آن ارز کاهش می یابد (یا تورم وجود خواهد داشت).

ممکن است فکر کنید که شخصی به اندازه جو شگفت انگیز این تاریخ را می داند. با این حال ، اگر این تاریخ توسط دانشجویی که در طول آزمون در کنار او نشسته است ، نوشته نشده است ، مشخص نیست که او تا به حال آن را یاد گرفته است.