تفاوت بین رو به جلو و آینده

اگرچه آینده های مالی و رو به جلو شباهت های زیادی دارند ، اما تفاوت های مختلفی نیز دارند. نکته اصلی این است که معاملات آتی در بازارهای تنظیم شده معامله می شود و به جلو مستقیماً بین طرفین (معروف به بازار OTC) معامله می شود.

یک قرارداد رو به جلو (قرارداد رو به جلو) یک قرارداد دو جانبه است که یک طرف را به خرید و طرف مقابل موظف می کند که در یک تاریخ خاص در آینده ، مقدار مشخصی از دارایی را با قیمت مشخص بفروشد.

یک قرارداد آتی یک قرارداد رو به جلو است که در یک بازار سازمان یافته استاندارد و معامله می شود.

تفاوتهای اصلی بین رو به جلو و آینده این است که معاملات آتی و مذاکرات در یک بازار ثانویه انجام می شود ، تنظیم می شود ، توسط خانه پاکسازی پشتیبانی می شود و نیاز به تسویه حساب روزانه به بازار دارد. بشرکلیه معاملات آتی توسط کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) تنظیم می شود.

تفاوت بین رو به جلو و آینده

قراردادهای آتی در نقاط زیر مشابه قراردادهای رو به جلو است:

• تسویه حساب: معاملات آتی و قراردادهای رو به جلو می توانند قراردادهای تسویه حساب قابل تحویل باشند (به عنوان مثال ، دارایی اساسی باید تحویل داده شود) یا به صورت نقدی.
• قیمت های اولیه: قیمت معاملات آتی و جلو در زمان ورود یک سرمایه گذار به قرارداد ، ارزش صفر دارد.

قراردادهای آتی با قراردادهای رو به جلو به روشهای زیر متفاوت است:

• بازار سازمان یافته: قراردادهای آتی در بازارهای سازمان یافته معامله می شوند و نقدینگی روزانه (توانایی خنثی کردن موقعیت بالا) را فراهم می کنند. استثناء در قراردادهای پیش رو به جلو ، که مایع تر از آینده ارز هستند ، تأیید می شود.
• استاندارد سازی: از طرف دیگر ، معاملات آتی قراردادهای استاندارد در اندازه قرارداد و از نظر شرایط و ضوابط هستند. از طرف آنها ، شرایط و ضوابط جلو (به عنوان مثال ، اندازه وثیقه ، اندازه قرارداد ، شرایط تحویل ...) با نیازهای طرفین درگیر سازگار است.
• Clearinghouse: یک خانه ترخیص کالا از گمرک همه قراردادهای آتی است. اتاق با مجبور کردن آنها به واریز سرمایه و ضمانت ، اعضا را مرتکب می شود. رو به جلو قراردادهای دو جانبه با طرف مقابل خود هستند ، بنابراین آنها حاوی خطر قابل توجهی بالاتر از این هستند که بتوانند به ورشکستگی یا پیش فرض بروند و مطابق با مفاد قرارداد باشند.
• Mark-to Market: قراردادهای آتی روزانه دارای علامت به بازار هستند ، این بدان معنی است که قیمت قرارداد روز به روز بررسی می شود و هر یک از طرفین سپرده می شوند یا ضمانت نمی کنند. به طور کلی ، قراردادهای رو به جلو علامت گذاری به بازار نیستند.
• آیین نامه: دولت بازارهای آینده را تنظیم می کند. قراردادهای رو به جلو معمولاً تنظیم نشده اند.

طرف در قرارداد آتی که موافقت خود را برای خرید / دریافت دارایی مالی یا فیزیکی دارد ، موقعیت آینده ای طولانی دارد و به عنوان "طولانی" شناخته می شود. طرف در قرارداد آتی که موافقت خود را برای فروش / حمل دارایی دارد ، دارای یک موقعیت آینده کوتاه است و به عنوان "کوتاه" شناخته می شود. یک موقعیت طولانی و یک موقعیت کوتاه در همان قرارداد آتی به عنوان یک قرارداد واحد به سمت بهره باز یا ریسک محاسبه می شود. فقط حدود 1 ٪ از کل موقعیت های قرارداد آتی شامل تحویل کالای اساسی است.

پست های مرتبط:

1. جایزه مفهومی
2. قرارداد
3. قرارداد آتی
4. قرارداد مشتقات < Pan> علامت به بازار: قراردادهای آتی دارای علامت روزانه به بازار هستند ، این بدان معنی است که قیمت قرارداد روز به روز بررسی می شود و هر یک از طرفین سپرده می شوند یا ضمانت نمی کنند. به طور کلی ، قراردادهای رو به جلو علامت گذاری به بازار نیستند.