بورس اوراق بهادار نوپا - داستان های موفقیت و عدم موفقیت

بازارهای سهام عمومی به عنوان یک مؤلفه مهم یک سیستم مالی توسعه یافته دیده می شوند که چنین بازارهایی در بسیاری از اقتصادهای پیشرفته به قرن 18 و 19 باز می گردند. بنابراین تلاش های فشرده اهدا کنندگان و دولت محلی برای ایجاد چنین بازارهایی در سراسر جهان در حال توسعه ، در دهه 1980 در سراسر صحرای آفریقا و در دهه 1990 در بسیاری از اقتصادهای انتقال صورت گرفته است. با این حال ، این تلاش ها با موفقیت های مختلط روبرو شده است ، که توسط بیانیه یک پزشک بازار محلی نشان داده شده است که "ارزش کل یک سال در بازارهای سهام مرزی آفریقا قبل از ناهار در بورس نیویورک انجام می شود." 1 درسایر مواردی مانند چین هستند که طی دو دهه گذشته به سرعت توسعه یافته اند ، با بسیاری از شرکت های ذکر شده ، حجم تجارت بالا و مبنای سرمایه گذار گسترده. چه چیزی توضیح می دهد که چرا برخی از کشورها بازارهای سهام عمومی به خوبی توسعه یافته دارند و برخی دیگر بازارهای کم عمق و غیرقانونی دارند؟

در تحقیقات اخیر ، ما شرایط ایجاد موفقیت آمیز و توسعه بازارهای سهام عمومی را در سراسر نمونه از 59 کشور در حال توسعه که از سال 1975 بورس اوراق بهادار باز کرده اند ، بررسی می کنیم (Albuquerque de Sousa و همکاران ، 2016). به طور خاص ، ما از سه اقدامات توسعه بورس استفاده می کنیم ، که به طور گسترده در ادبیات توسعه مالی مورد استفاده قرار می گیرد و به طور گسترده ای در دسترس است:

• سرمایه گذاری در بازار تولید ناخالص داخلی کل سهام برجسته را در صرافی های یک کشور تقسیم بر فعالیت اقتصادی واقعی و در نتیجه پروکسی برای اندازه بورس می کند.
• نسبت گردش مالی ، هر چند که میانگین سهم را در یک سال معین تغییر می دهد ، ضبط می کند و نشانگر نقدینگی بازار سهام است.
• تعداد بنگاههای ذکر شده در بورس اوراق بهادار بر پتانسیل متنوع سازی بورس سهام ، بلکه بر اهمیتی که بورس اوراق بهادار برای اقتصاد واقعی دارد ، تمرکز دارد.

ما تجزیه و تحلیل خوشه ای را برای سه اقدام موفقیت برای 34 بازار در نمونه خود اعمال می کنیم که مقادیر اقدامات موفقیت در 20 سال اول پس از تأسیس در دسترس است. شکل 1 تمام 34 بازار نوپا را در این نمونه در طول سه بعد موفقیت که پس از 16-20 سال اندازه گیری می شود ، ترسیم می کند. محور x تعداد لیست ها را نشان می دهد ، محور y نشان دهنده نسبت گردش مالی است و قطر محافل که نشان دهنده بازارهای فردی است ، نشان دهنده سرمایه بازار آنها به تولید ناخالص داخلی است. نام کشورهای مربوطه در هر دایره به تصویر کشیده شده است.

جدا کردن موفقیت از شکست ها ...

ما بین دو خوشه از بازارهای نوپا (که در رنگ های مختلف نشان داده شده است) تمایز آشکار می یابیم: یک خوشه از بازارها با تعداد نسبتاً بالایی از لیست ها ، سرمایه بزرگ بازار و گردش مالی بالا و یک خوشه از بازارها با مقادیر نسبتاً کم برای هر یکاین اقداماتچین و سوازیلند دو افراط در طول سه بعد موفقیت هستند. چین موفق ترین بازار سهام با میانگین 1،477 شرکت ذکر شده (شانگهای و شنژن) ، کلاه بازار را نشان می دهد که 77 ٪ از تولید ناخالص داخلی و گردش مالی 130 ٪ را در طول دوره 16-20 سال نشان می دهد. سوازیلند کمترین موفق ترین بازار است و به طور متوسط 6 شرکت ذکر شده ، درپوش بازار 8 ٪ از تولید ناخالص داخلی را نشان می دهد و تقریباً هیچ فعالیت تجاری (گردش مالی نزدیک به 0 ٪) در بازه 5 ساله چهارم پس از تأسیس نیست.

شکل 1: موفقیت ها و خرابی ها در بورس سهام نوپا

این همه در آغاز است ...

ما از تجزیه و تحلیل شرایط لازم (NCA) ، همانطور که توسط DUL (2016) تهیه شده است ، برای ارزیابی اهمیت موفقیت اولیه برای موفقیت طولانی مدت استفاده می کنیم. در حالی که پارادایم های سنتی چند برابر بودن فرض می کنند که هر تعیین کننده برای افزایش نتیجه کافی است ، اما هیچ کدام لازم نیست ، تحت الگوی NCA ، تمرکز روی عوامل تعیین کننده هایی است که برای موفقیت لازم است ، به طور مستقل از ارزش سایر عوامل تعیین کننده. تحلیل ما نشان می دهد:

• حداقل تعداد لیست ها و گردش مالی در پنج سال اول شرایط لازم برای موفقیت در طول هر دو ابعاد پس از 20 سال است. بورس های سهام که با لیست های اندک و فعالیت های تجاری کم شروع می شوند ، نمی توانند تعداد قابل توجهی از لیست ها را به خود جلب کنند و در مرحله بعدی فعالیت های تجاری کافی را تحریک کنند و خطر ابتلا به سریع خستگی را به وجود آورند.
• شواهد کمی وجود دارد که نشان می دهد سرمایه اولیه بازار یک شرط لازم برای موفقیت طولانی مدت است.

چه چیزی موفقیت و شکست را توضیح می دهد؟

برای آزمایش تأثیر عوامل مختلف نهادی ، ساختاری ، اقتصادی و اقتصادی و سیاسی ، ما از رگرسیون های مقطعی استفاده می کنیم که ویژگی های کشور را به موفقیت 15 سال بعد مربوط می کند و همچنین رگرسیون پانل که مربوط به زمان متغیر کلان اقتصادی و سایر عوامل کشور است. موفقیت بازارهای سهام عمومی. ما می یابیم که:

• موفقیت طولانی مدت بازارهای سهام نوظهور بیشتر با موفقیت اولیه آنها و با محیطی که در آن ایجاد شده است توضیح داده می شود ، که در کنار هم بیش از 60 ٪ از تغییرات موفقیت را 15 سال بعد توضیح می دهد.
• اندازه بخش بانکی در لحظه تشکیل بورس سهام قابل اطمینان ترین پیش بینی کننده موفقیت آن است. اعتبار خصوصی 1 ٪ بالاتر ارائه شده توسط بخش بانکی و سایر موسسات مالی با تعداد 1 ٪ بیشتر شرکت های ذکر شده ، 0. 4 ٪ سرمایه بالاتر در بازار (٪ تولید ناخالص داخلی) و نسبت گردش مالی 0. 7 ٪ بالاتر از 15 سال همراه است.
• رگرسیون پانل به توسعه پس انداز ملی در طول عمر بورس به عنوان مهمترین پیش بینی کننده موفقیت در بازار سهام اشاره دارد.

نتیجه گیری

در حالی که یافته های ما مستقیماً با دلیل منطقی سیاست های عمومی برای ایجاد بازارهای سهام عمومی صحبت نمی کند ، آنها توضیح می دهند که چرا تلاش برای ایجاد چنین بازارهایی همیشه با موفقیت روبرو نشده است. مقیاس یک عامل مهم است ، با تعداد زیادی از شرکت های ذکر شده و نقدینگی کافی یک شرط مهم برای موفقیت طولانی مدت است. اما این تنها در مورد تعداد کافی از بنگاههای آماده برای فروش عمومی و کنترل مشترک با مجموعه متنوعی از صاحبان ، بلکه تقاضای سرمایه گذار نیست ، بلکه در یک نرخ پس انداز ملی به اندازه کافی بزرگ مشاهده می شود که برای موفقیت طولانی مدت Nascent بسیار مهم استبورس اوراق بهادار. این امر به چالش های جدی در ایجاد بازارهای سرمایه عمومی در کشورهای کوچک و کم درآمد اشاره دارد. تجزیه و تحلیل ما نشان می دهد که گزینه های دیگری مانند توسعه صنایع سهام خصوصی ، سیستم های واسطه گری رسمی کمتر یا پیوستن به بورس اوراق بهادار منطقه ای ممکن است امیدوار کننده تر از کپی کردن مدل بورس اوراق بهادار اقتصادهای پیشرفته باشد.

منابع

Albuquerque de Sousa ، J. ، T. Beck ، P. A. G. Van Bergeijk ، و M. A. Van Dijk. 2016. "بازارهای نوپا: درک موفقیت و عدم موفقیت در بازارهای جدید سهام" ، مقاله بحث CEPR 11604.

کریستی ، جان اچ. (1998): "نقاط روشن در قاره تاریک."Forbes ، 5 اکتبر 5 http://www. forbes.com/global/1998/1005/0113068a.html

Dul ، J. ، 2016 ، "تجزیه و تحلیل شرایط لازم (NCA): منطق و روش علیت" ضروری اما کافی "،" روشهای تحقیق سازمانی 19 ، 10-52.